Ready, steady… go!

Dzisiejsza notka będzie miała charakter bardzo nieformalny, mogłabym właściwie powiedzieć, że nie mieści się coś takiego w zarysie bloga, jaki stworzyłam sobie w głowie. Czuję się jednak trochę odpowiedzialna za ciszę, jaka tu zapanowała, choć poniekąd mogę być usprawiedliwiona długim pobytem poza domem (w tym wypadku długim oznacza chuchu i jeszcze trochę). Obawiałam się, że po ponad dwumiesięcznej przerwie będzie mi trudno wrócić jak gdyby nigdy nic do pisania w „Na Opak”. Nie lubię nie wyjaśnionych spraw, poza tym muszę czasami sobie jasno wytyczyć jakiś plan działania. Specjalnie na potrzeby automotywacji (prościej mówiąc: człowiek powinien sobie czasami umieć samemu zaserwować porządnego kopniaka w czcigodną część ciała, żeby nie móc przez jakiś czas osiadać na laurach;) chciałam nawet stworzyć jakiś mininotatnik w okolicach widgetów, niestety obawiam się, że WordPress tego nie przewiduje. Szczerze powiedziawszy, żeby oddać mu sprawiedliwość, może przewiduje- nie miałam jednak już cierpliwości przeszukiwać panelu administracyjnego- może kiedyś, przy bardziej sprzyjających warunkach;) Wracając do sedna sprawy, mam nadzieję, że takich notek bez głębszego ładu i sensu będzie jak najmniej i uda mi się wrócić do właściwego kształtu mojej pisaniny. Rozkład zajęć na najbliższe notki obejmuje recenzję Historyka (rozczarowanie roku), ostatniej książki Kapuścińskiego (coś o parę poziomów wyższego), parę słów na temat World Press Photo, na którym ostatnio byłam z moim Pięknym Osobistym, może coś o meczu z Belgią (no tu będę się musiała pospieszyć żeby nie zrobił się z tego kolejny półmisek odgrzewanego grysiku) i ogólnie, co mi tam jeszcze do głowy przyjdzie. Właściwie to nie wiem, może powinnam w ogóle przestać pisać. Koniec końców, po co to komu. Chociaż- podobno skrajny utylitaryzm nie jest domeną kobiet… No, to do zobaczenia przy okazji następnej notki. A obiecałam sobie przynajmniej jedną tygodniowo.