“Panie Prezesie, zadanie wykonane!”

Lato ostatecznie zbliża się ku końcowi, co u wielu ludzi powoduje syndrom depresji jesiennej. Jedni ukojenia poszukują w długich spacerach, inni w ciekawej lekturze, jeszcze inni po prostu rozwiązują swoje problemy. Nie mam w tej tematyce zbyt wiele do powiedzenia, może tylko tyle, że każdy wzorowy obywatel Rzeczpospolitej powinien w kwestii załamań nerwowych i kłopotów brać przykład z polityków, a dokładnie z obozu rządzącego [W tym miejscu chciałam dodać słowo „jeszcze”, zreflektowałam się jednak].

Działacze PiS znają podstawowe zasady walki ze smutkiem, a co więcej, czerpią podwójne korzyści z ich stosowania. Przede wszystkim, aby nie dać się chandrze, należy aktywnie spędzać czas. Stąd przedkampaniowa kampania wyborcza, której dzieckiem były plakaty na billboardach, nawiasem mówiąc przewidziane na tempo ekspresowe- pojętnemu wyborcy wystarczy 10 dni, by pamiętać, że „zasady obowiązują”. Nic to, strategicznie najmocniejszy chwyt to sprawa Kaczmarka. Cokolwiek złego mogę powiedzieć o Kaczyńskich, jednego zarzucić im nawet nie wypada- zawsze dobrymi politykami i strategami, chociaż nie wiem, czy dotyczy to obu bliźniaków, czy tylko jednego. Nie potrafię ocenić, na ile była to akcja całkowicie zaplanowana pod zbliżające się wybory, a na ile wyszło spontanicznie; tak czy owak wszystko pasuje do siebie jak kawałki puzzli Ravensburger, a szczególnie już tok rozumowania elektoratu wydaje się być tutaj spoiwem.

Postawienie w stan oskarżenia własnego człowieka nie zawsze jest ryzykowne, czasem wręcz opłacalne. Wyborca może pomyśleć, że źle zagłosował tylko w sytuacji, gdy członka obozu rządzącego oskarży opozycja. Kiedy mamy do czynienia z sytuacją „swój na swego”, sprawy mają się zupełnie inaczej- PiS przyznaje, że się pomylił, ale swoje błędy potrafi zweryfikować, nie cofając się nawet przed usuwaniem własnych popleczników.

Po obrzuceniu Kaczmarka błotem trzeba było poczekać na komentarz opozycji, a kiedy to zawiodło (PO milczy) aresztowano ww., co zaowocowało ze strony SLD i Lis hasłami o łamaniu praw człowieka i wprowadzaniu totalitaryzmu, tylko Partia Owiec przeczekała cicho sprawę (no może poza samym Tuskiem, który wzywał funkcjonariuszy organów ścigania do nieposłuszeństwa, wymachując jak sztandarem hasłem „jak dojdziemy do władzy, to rozliczymy” i temu podobne, nie klarując jednak stanowiska partii). Paradoksalnie, niezdecydowanie w tej kwestii wyszło Owcom na dobre, gdyż po ujawnieniu przez prokuraturę materiału dowodowego stanęło na racji PiSu- oni walczą z oszustwem i matactwem, a opozycja nazywa tą walkę złą. To już wystarczy przeciętnemu odbiorcy na wzrost ciepłych uczuć względem Premiera- elektorat nie będzie się pytał, czy nagrania były legalne; po co właściwie prezentuje się niektóre dowody, a niektóre utajnia, ani nie pochyli się nad wieloma szkopułami pracy Posłanników Światłości- dlaczego Ziobrę traktuje się jak nadczłowieka, którego mimo twardych zasad ( :] ) nie odwołuje się do czasu wyjaśnienia sprawy; jak obchodzi się z zatrzymanymi – 15-godzinne przesłuchania kojarzą mi się z takim skrótem na K, który zawiera jeszcze dwie literki- G i B; nie rozpatruje się powinowactwa Marii Kaczyńskiej z łodzią Krauzego, ba!- nawet prokuratura nie wie, czy prezydent był w tej sprawie przesłuchany. Koniec końców, kogo to teraz obchodzi- najważniejsze, że PiS walczy z układem, a o tym, kto go stworzył, szary zjadacz chleba wiedzieć nie chce. Oczywiście, skoro Lech Kaczyński cierpi na dolegliwą przypadłość (znów jesteśmy blisko ludu! Któż w swoim życiu nie poznał ciemnych mocy biegunki?) nikt nie będzie go gnębił zbytecznymi pytaniami. Owocem wszystkich tych działań i jeszcze wielu innych pomniejszych, (których z ciężkim sercem nie wymienię, obawiam się bowiem, że tak długiej notki nikt by nie wytrzymał) jest wynik sondażu przeprowadzonego przez Gazetę Wyborczą.

Powiedzcie mi, czy istnieje jakiś lepszy środek na jesienną depresję, niż wygrane przedterminowe wybory?

Czyżbyśmy doczekali się polskiego Napoleona? Ktoś powinien zaapelować do rodaków, by pamiętali, że Elby Polska nie posiada- no, chyba, że ześlemy kogoś na Wolin. Amen.